Büyük yazar Leo Tolstoy ilk bisikleti 67 yaşında sürer. Tolstoy, 7 yaşındaki oğlu, Vanichka'nın ölümünden yalnızca bir ay sonra henüz yasını tutuyorken Moskova Bisiklet Sevenler Derneği ona bir bisiklet ve yol haritası hediye eder. Böylece Tolstoy bir bisiklet tutkununa dönüşür. Artık, sabah işlerinden hemen sonra ve yaşadığı yöredeki köylülerin şaşkın başıkları altında ilk işi bisikletiyle pedallamaktır.
Tolstoy'un bisiklet sürmeyi 67 yaşında öğrenmesinden esinlenerek üretilen deyim, hiçbir şey için geç kalınmış değildir anlamına gelir. Bazı işler için geç kalındığı düşünülen kişilere Tolstoy'un Bisikleti örnek gösterilir. Yeni bir şey öğrenmek için hiçbir zaman yaşlı olunmadığı anlatılır.
Bugün çocukluğunda bisiklete binmeyen kişi yoktur neredeyse. Oysa Tolstoy'un çocukluğunda bisiklete binmesi zaten imkansızdı. Tolstoy 1828 yılında doğdu. Zinciri ve aynakol dişlisi olan ilk bisiklet ise 1867'de. Yani Tolstoy Rusya'da değil, Avrupa'da yaşasaydı bile en iyi ihtimalle bisiklete binmeyi 40 yaşında öğrenebilecekti. Moskova'da bir bisiklet derneğinin kurulması için de iyi ihtimal bisikletin seri üretiminden bir kaç on yıl geçmiş olmalıdır. Bu durumda da Tolstoy'un bisiklet ile buluşması için yine 60 yaşlarını beklemesi gerekecekti. Başka bir deyişle Tolstoy'un daha önce bisikletle binme şansı olsaydı binerdi. Bisiklet vardı da Tolstoy'mu binmedi?
Böylece artık, Tolstoy'un bisikleti deyiminin yas ile bağlantısının da, başarı ile ilişkisi gibi bir tesadüften daha fazlası olmadığını ileri sürebiliriz. O tarihte çocuk bisikleti üretilmiş olsaydı belki de Tolstoy'un bisikletle etkileşimi bir yasa değil bir kutlamaya çocuğunun bir yaş günü kutlaması ya da bir Noel yortusuna denk gelebilirdi.
Yaslı ya da kutlu her ne olursa olsun ama 70'lerine doğru ilerleyen bir kişinin bisiklete başlaması şaşılacak, kutlanacak bir başarımdır. İsteğin, dayancın, ileri yaşın, engelinin olmadığının en etkili göstergesidir...